درباره پلتفرم قصه میل‌میل

هیچ قصه‌ای اینجا یک‌راست از پیش‌نویس به سایت نمی‌رود.

کار از جایی شروع می‌شود که روشن کنیم این قصه قرار است چه چیزی را لمس کند. یک احساس، یک موقعیت آشنا، یا مهارتی که بچه‌ها این روزها با آن درگیرند. قصه‌ای که این هسته را نداشته باشد اصلاً نوشته نمی‌شود.

بعد نوبت نوشتن می‌رسد، آن هم برای یک گروه سنی مشخص. یعنی قصه از همان اول برای بچه‌های یک سن معین نوشته می‌شود، نه اینکه بنویسیم و آخرش رویش برچسب سنی بزنیم. طول جمله‌ها، دایره‌ی کلمه‌ها، پیچیدگی روایت و حتی تعداد شخصیت‌ها همه از ابتدا با آن سن تنظیم می‌شوند.

متن که آماده شد، ویرایش زبانی می‌شود. فارسی روان و درست، بی‌آنکه لحن مصنوعی کودکانه بگیرد. کلمه‌های تازه را عمدا نگه می‌داریم؛ قصه یکی از معدود جاهایی است که کودک کلمه‌هایی بیرون از گفت‌وگوی هر روزه می‌شنود و اگر همه‌شان را ساده کنیم، نصف فایده‌ی قصه از بین می‌رود.

حالا متن به قاب‌های تصویری شکسته می‌شود. اینکه فریم کجا عوض شود خودش بخشی از قصه‌گویی است؛ قاب که سر جای درستش بیفتد، ریتم قصه ساخته می‌شود.

تصویرها بر پایه‌ی راهنمای سبک میل‌میل ساخته می‌شوند تا کل کتابخانه یکدست بماند و شخصیت‌ها از قابی به قاب دیگر و از قصه‌ای به قصه‌ی دیگر همان‌طور بمانند که بودند. تک‌تک فریم‌ها پیش از انتشار بازبینی و در صورت نیاز دوباره ساخته می‌شوند.

بعد قصه خوانده و ضبط می‌شود، با لحن قصه‌گو نه با لحن گوینده‌ی خبر. سرعت روایت هم متناسب با همان گروه سنی تنظیم می‌شود.

صدا و تصویر که آماده شدند، دقیق روی هم می‌نشینند تا کودک مجبور نباشد بین شنیدن و دیدن یکی را انتخاب کند.

آخر از همه، برای هر قصه یادداشت کوتاهی برای شما نوشته می‌شود، و بعد کل قصه یک بار دیگر از اول تا آخر خوانده و شنیده می‌شود؛ این بار نه تکه‌تکه، که به‌عنوان یک چیز کامل.