دکمه آبی

پیوند و اعتماد به بزرگ‌تر

در سراسرِ داستان، نینا دقیقاً همان کاری را می‌کند که بابا انجام می‌دهد: بابا پاورچین‌پاورچین قدم برمی‌دارد، نینا هم همین‌طور. بابا می‌ایستد، نینا هم می‌ایستد. بابا انگشتش را روی لبش می‌گذارد، نینا هم همان کار را تکرار می‌کند. این تقلیدِ لحظه‌به‌لحظه، دقیقاً همان چیزی است که کودکِ ۲ تا ۳ ساله هر روز انجام می‌دهد. کودک در این سن هنوز جهان را از دریچه‌ی رابطه‌اش با یک بزرگ‌ترِ قابلِ اعتماد می‌شناسد. او با تماشای بابا، نه با شنیدنِ یک دستورِ کلامی، یاد می‌گیرد این لحظه‌ی خاص چه حسی دارد و چطور باید در آن رفتار کرد. وقتی نینا با وجودِ هیجانِ دیدنِ قورباغه خودش را کنترل می‌کند و ساکت می‌ماند، این خویشتنداری از مشاهده‌ی بابا می‌آید، نه از یک قانونِ ازپیش‌آموخته.

زبان و آواسازیِ اولیه

صدای «قور... قور...» که نینا از بابا تکرار می‌کند، پیش از آنکه هیچ قورباغه‌ای دیده شود، نمونه‌ای دقیق از یادگیریِ زبان از طریقِ صداست، نه از طریقِ تعریف. کودک در این سن صداها را از دهانِ بزرگ‌تر می‌گیرد و در دهانِ خودش تمرین می‌کند، حتی پیش از آنکه بداند این صدا به چه چیزی اشاره دارد. همین تمرینِ پیش‌گفتاری، پایه‌ی گفتارِ بعدیِ کودک است. جالب اینکه وقتی قورباغه‌ی واقعی سرانجام صدا می‌کند — «قووووررر!» — این صدا کمی متفاوت از چیزی است که نینا تمرین کرده بود. همین تفاوتِ کوچک به کودک کمک می‌کند بفهمد صداهای واقعیِ دنیا با تقلیدهای اولیه‌اش یکی نیستند، اما به هم بسیار نزدیک‌اند.

کاوشِ حسی

جزئیاتی مثل مِهِ نازکِ روی آب، قلقلکِ علف‌های نرم زیرِ پا، و قطره‌ی آبی که روی نوکِ بینیِ نینا می‌نشیند، دقیقاً همان نوع اطلاعاتی است که کودکِ این سن دنیا را از طریقِ آن می‌فهمد. کودکِ ۲ تا ۳ ساله هنوز عمدتاً از طریقِ حواسِ پنج‌گانه با دنیا رابطه برقرار می‌کند، نه از طریقِ تحلیلِ کلامی. برای نینا، «رفتن به دیدنِ قورباغه» بیشتر از آنکه یک رویدادِ ساده باشد، مجموعه‌ای از حس‌های فیزیکی است. بویِ خنکِ آب و علف، سردیِ قطره‌ی آب روی بینی، و گرمیِ آغوشِ بابا در پایان — هرکدام به‌تنهایی به‌اندازه‌ی خودِ قورباغه برای نینا به‌یادماندنی‌اند. داستان با کنار هم چیدنِ این حس‌ها، همان زبانی را صحبت می‌کند که ذهنِ کودک در این سن با آن فکر می‌کند.